Ο τρύγος, σύμβολο του τέλους της αγροτικής σοδιάς και της αρχής του χειμώνα!

    Ο Τρύγος ξεκινά στο τέλος Αυγούστου με αρχές Σεπτεμβρίου. Παλαιά συμμετείχαν στον τρύγος πολλές συγγενικές οικογένειες μαζί, καθώς η γειτονιά και οι φίλοι του αμπελουργού. Ήταν ένα κορυφαίο γεγονός που συμβόλιζε το τέλος της αγροτικής σοδιάς και την αρχή του χειμώνα. Τα σταφύλια τα έκοβαν και τα έβαζαν στα καλάθια. Με τα καλάθια γεμίζανε τα κοφίνια και τις κάντες, τα φόρτωναν στα μουλάρια ή γαϊδούρια και τα πήγαιναν στο σπίτι. Εκεί, τά ριχναν στο πατητίρι και ο νεότερος σπιτονοικοκύρης τα πατούσε με τα πόδια (σήμερα το πάτημα γίνεται με μηχανή). Τα πατημένα σταφύλια μαζί με τον μούστο τα τοποθετούν σε μεγάλα ξύλινα βαρέλα που είναι στο κελάρι (υπόγειο του σπιτιού). Από τον μούστο παίρνουν οι νοικοκυρές και φτιάχνουν τοπικά εδέσματα: Μουσταλευριά, πετιμέζι, ριτσέλια, σουτζούκια.

    Στο βαρέλι πριν βάλουν τον μούστο και τα τσιαμπιά κοντά στη κάνουλα βάζουν ένα κλαδί από πουρνάρι, ώστε όταν το άνοιγαν να μη βουλώνει από τα τσιαμπιά, (τσιάμπρα). Το κρασί ωριμάζει σε σαράντα ημέρες. Κατά την διάρκεια της βράσης τα βαρέλια μένουν ανοικτά. Όταν ολοκληρωθεί η βράση, βγάζουν όλο το κρασί, και το βάζουν σε άλλο βαρέλι χωρίς τα τσιαμπιά.

    Τα τσίπουρα είναι αυτά που πάνε στο καζάνι για βράση και απόσταξη. Η μεταφορά παλιά γινόταν με τις κάντες (μεταλλικές, η ξύλινες) και τις μετέφεραν με τα μουλάρια ή τα γαϊδούρια.

Στις αρχές Μαρτίου γίνεται το κλάδεμα.

    Οι καλλιεργητές δίνουν μεγάλη προσοχή στο κλάδεμα των αμπελιών. Η παραγωγικότητα των αμπελώνων κρίνεται σημαντικά από τον τρόπο κλαδέματος, εφόσον, αν το αμπέλι μείνει απεριποίητο η παραγωγή θα ανασταλεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το κλάδεμα του αμπελιού θεωρείται σημαντικότερο και από τον εμπλουτισμό της γης με κάποιο είδος λιπάσματος.

Το ράντισμα των κλιμάτων.

Η παραγωγή του τσίπουρου.

    Ρακοκάζανα, υπήρχαν και υπάρχουν περιορισμένα. Άδειες λειτουργίας δεν μπορούν να πάρουν νέες, παρά μόνο να μεταβιβαστούν.

    Μετά την φυσική βράση του μούστου μέσα στο βαρέλι (για 40 ημέρες), τα τσιαμπιά, το κρασί μαζί με τον γλυκάνισο (χόρτο με γεύση ούζου), βράζει με δυνατή φωτιά σε ειδικό μπρούτζινο καζάνι για να γίνει ή απόσταξη του τσίπουρου. Οι υδρατμοί περνούν από ένα, ενσωματωμένο στο πάνω μέρος του καζανιού, σωλήνα που περνά μέσα από μια δεξαμενή κρύου- συνεχούς ροής- νερού ώστε να υγροποιηθεί. Το τσίπουρο παράγεται σε 21 με 22 γράδα. Μετά αποθηκεύεται σε γυάλινες μπουκάλες οι λεγόμενες πεντάρες, σε δεκάρες (5Lit,10Lit).